Rosarium primum res est: filum cum 59 granis et cruce. Idem est oratio. Qui illud orat, grana inter digitos labi sinit et ad singula brevem precem dicit, eandem semper, praesertim «Ave Maria». Manus numerant, os repetit, et mens singulis momentis vitae Iesu vacat. Haec momenta «mysteria» vocantur.
Unde venit?
Orare cum filis ad numerandum res antiquissima est et in multis religionibus invenitur. Rosarium christianum medio aevo crevit. Religiosi cotidie centum quinquaginta psalmos orabant; qui legere non poterat, pro illis 150 Ave Maria orabat et granis numerabat. Traditur Deiparam rosarium sancto Dominico donavisse; formam hodiernam saeculo quinto decimo accepit, et anno 2002 papa Ioannes Paulus II mysteria luminosa addidit. Vocabulum ipsum, rosarium, hortum rosarum significat: omnis prex quasi rosa Mariae datur.
Cur repetitio?
Repetitio non est inopia ingenii, ipsa methodus est. Sicut semita saepe calcata, ita oratio repetita familiaris fit et per se sustinet. Nihil efficiendum est, nihil excogitandum. Quia verba semper eadem manent, cor et cogitationes quiescere possunt, non aliter ac in ambulando aut in cantu bene noto. Multi igitur rosarium orationem vocant quae «tunc quoque sustinet, cum verba propria desunt».
Oportetne catholicum esse?
Rosarium oratio catholica est, sed omnibus patet. Qui illud cognoscere vult, nullis notitiis praeviis eget nec perfecta pietate. Sufficiunt filum cum granis et pauca momenta quietis. Quomodo fiat, institutio gradatim ostendit.